neşenle hayran bırakmıştın beni kendine.
çoşan bir yüreğin, gülümseyen gözlerin ve samimi sözlerin vardı senin.
bir ilkbahar esintisi gibiydi kokun ve tazelik ve umut ve huzur yayardın etrafına…
bülbüller şakırdı konuşmaya başladığında ve güneş düşerdi gülümsediğinde teninin her zerresine…
en güzel oyunları en masum şekilde oynamak gibi bir özelliğin vardı senin;
içten kahkahalarınla oyunu, zamanı, hayatı neşeli kılardın…
eşsiz bir çiçek, bir kartanesi kadar narindi tenin ama sen şefkatini asla esirgemezdin…
kırılgan, masum, temiz ve çocuksuydu ruhun; herkese gülücükler saçar, kırmalarına izin verir ve hep, affederdin…
ne zaman gözlerine baksam fırtınada dümenini kaybetmiş denizci gibi hissederdim kendimi: öyle bilinmez, öyle derin, öyle deli…
saçların dökülürdü yüzüne perçem perçem, hınzır bakışlarla süzerdin etrafı.
senin için her yer canlanması gereken birer resimdi; sevilmeli, renklendirilmeli, güzelleşmeliydi tüm kareler ve fakat sen nezaman gelsen renklenirdi tüm iklimler, bilmezdin…
çok severdin masalları, masal kahramanlarını, masallar anlatmayı ve yanında hayat hep masal tadında yaşanırdı…

şimdi oturmuş seni düşünüyorum bir hazan sabahı…
bütün o güzel anlar, anılar çok uzak kaldı.
yolunu şaşırmış bir bomba düştü dünyamıza; tam bir kaos, bir mahşer yeriydi; herkes ve herşey ancak canını kurtardı…
mevsim başka şimdi, yıl farklı
rüyalar, kabuslar, umutlar, gerçekler masallar, yerler farklı farklı
ben farklıyım, hayat farklı…
merak ediyorum: sende farklı mısın?
cansız, renksiz kaldım masal kahramanım
merak ediyorum: bana biraz renk katar mısın?

03.05.2007