ve yalancı bahar…
herşeyin bir diğerinin iz düşümü olduğu bir dünyada, yani herşey birbirine bu denli bağlı ve de bağımlıyken, sen, nasıl ayrı olursun diğerlerinden??
sen… yalancı bahar…
kapımı öpen meltem, camıma değen ağaç dalı, bahçemdeki düzenli çimlerim… içimdeki acı… içimdeki yıpranış artığı…
gelemessin, gelmemelisin de zaten. sen öyle gerçek, sen öyle normal ve sen öyle insanken…
ben ancak kendimi kandırırım zaten. gelişlerini hayal eder, sevinirim. bahçemde çimleri biçtiğimi. yeşil converslerinin evimde gezinişini.. ve dokunamam sana. hayalimde bile…
sen.. yalancı bahar…
herhangi biri için herşey olabilirsin, gözlerinin yeşili, teninin esmeri, dünyanın son katmanı olabilirsin, yada mağması. alev alev yakabilirsin dokunduğun her yeri, yada öpücüklerinle serinletebilirsin…
fakat ben. yorgun kışların intikamı…
yalanlarım baharları.

evet, yak beni. ben tenimin altında deli goncalar, huzur yaprakları, mistik kokular…
hadi tüket beni, çek. kristal taneler, moleküller, uzay zaman, dünyada aynan, ve herşey geçici, çek, bitsin hepsi…
sev beni, çok. ben geçmişinin ruhu, tarihinin tozu; ben içinde büyüyen deviyim hürriyetin ve seni kurtarabilirim…
al beni eline, yeniden… korkularından arınan bir çocuğun gülümsemesini takmama izin ver yüzüne. izin ver, bitsin herşey.
izin ver,
geçsin herşey…

dünümün canı sağ olsun