tükenirken

acın düştü içime bu hain gecede
kokun sinerken içime, göz yaşın, yasım, adın…
rüyamın beyazı, günün esmeri, siyahın öfkesi
sağar gibi gece içimden seni, son dublemin mahmurluğu
bildiğim tek türkünün solisti, tek melodisi şarkımın…
günahına gaddar girdi
sevabında boğ beni
ki vicdanım -en kötü yanım
öldürmeyecek bu dert, biliyorum; tanıdım
kıvranırken çıplak bedeni üzerimde günahın
sen pis çarşafa bıraktığım tertemiz göz yaşım…

senin en kötü yanın dedi, vicdanın
ve bunu yazmalısın

sökerken içimden huzura dair herşeyi iyi niyetlerim
cesedimin gururuyum ben
ve sen canlı yaşamının utancı
ağlarken söylediklerinsin, ne yaparsa yapsın arsızlığın
acıyı tanırım
seni tanıdım…
sessiz çığlıkların yankılandı dünyamda defalarca
ki feryattan evladır fısıltılarla döktüğün acın
içime…
boşaltırken kendini doldurduğun kabım ben senin
ve acını taşırım
utanırım bundan, yaşadıklarından, yaşadıklarımdan
bunu yaşıyor olmaktan utanacak kadar adamım
ama ah benim bu susmak bilmez vicdanım
ah benim vicdanım…

herkese dedi acıyorsun
peki ya sana kim acısın?

köprünün ışıkları vururken çaresizliğimin üstüne
serin sularına daldırdım da çıkarmadım boğazın
boğulsun
boğulsun
boğulsun umutlarım,
boğdum.
ve acıyı bilirim, teninin yanmasını
etini yakan korun acısını
acıdım…

üzgünüm senin için
ve benim
ve bizim için üzgünüm,
hepimiz için
çok üzgünüm.